A Journey of Little Piggie

เคยถามตัวเองว่า พอกลับบ้านแล้ว จะลืมเส้นทางรถไฟที่ขึ้นจากสนามบินไปห้องพักตลอดสามปีไหม

ก็มีคนบอกว่า แล้วเราลืมเส้นทางรถเมล์ที่ไทยไหมล่ะ ถ้าเราไม่ลืม เส้นทางรถไฟอันนี้เราก็ไม่น่าจะลืม

ก็ เออ คิดว่าคงไม่ลืมหรอกนะ ถ้ามีโอกาสได้กลับไปอีกรอบ ก็น่าจะจำทางได้ (บ้าง)

แต่ ... ลืมนึกว่า ตรรกะนี้ ออกจะมีผลเป็นลบกับคนความจำไม่ดี (แบบเรา)

วันก่อนนั่งเรือด่วนเจ้าพระยา จากท่าสาธร จะไปลงท่าศิริราช ก็ด้วยความมั่นใจ พอเห็นป้ายรีบลุกทันที

ปรากฎว่าเพิ่งถึง -- ท่าเตียน  (- -") ... หลังจากประมวลผลอยู่ 5 วินาที ก็นึกได้ว่า จากท่าเตียนมันอีกไกลนี่หว่า

แต่จะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ก็เขิน เลยยืนมันตั้งแต่ท่าเตียนถึงท่าศิริราช นับแล้วประมาณ 3 ป้าย

ถ้าแค่นับป้ายเรือด่วนผิด คงไม่คิดอะไร จนวันนี้ นั่งรถเมล์ไปเดอะมอลล์บางแค ก็เกิดอาการเดียวกันอีก

ตอนแรกนึกว่าจะขอพึ่งคุณกระปี๋รถเมล์ แต่คุณพี่กระปี๋เค้าไม่บอกป้ายเลยสักป้ายนึง ... ทำไงละตรู

คราวนี้จะลุกขึ้นยืนก่อนถึงป้ายคงไม่ได้ เพราะรถโล่งมาก เลยนั่งชะเง้อจนหัวแทบจะหลุดออกนอกรถ

พอเห็นตึกสีส้มๆ (เดอะมอลล์บางแคแล้วแหละ) ก็ไม่แน่ใจอีกว่า ต้องลุกหรือยัง .. แล้วก็ลุก เพราะกลัวเลยป้าย

พอลุกขึ้นยืน คุณกระปี๋แสนดี ก็ตกใจ นึกว่าเราลงเลยป้าย รีบเดินมาถามว่าจะลงป้ายไหน?

พอรู้ว่าลงเดอะแมว คุณกระปี๋ก็เดินจากไป แล้วตะโกนเสียงดังสนั่นรถว่า "เดอะมอลล์บางแค" ...

ชั้น .. ทำไมรู้สึกว่าตัวเอง เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงแบบนี้เนี้ย (- -")

กลับไปที่ตรรกะเดิม ...ถ้าเรามีโอกาศกลับไปที่ๆ เราเคยอยู่มาสามปี เราจะจำเส้นทางรถไฟได้ไหม?

คำตอบก็รู้ๆ กันอยู่ ..